پست تاثیر گذار دلنوای نازنینم در وبلاگ نوای طولانی نیزار تاثیری عمیق بر احساسم گذاشت. سفری کوتاه با کلمات زیبایش به سرزمین بی کسیها... جایی که پناهی برای درماندگان نیست.

این شعر تقدیم به قلم پرتوان نوای نازنینم و قلب مهربانش:

در سکوت کوچه های شب زده

با صدای ناله ای بیدار شو

یک غریبه بی صدا جان میدهد

در کنار خلوت خاموش تو

گوش کن این ناله های بی صدا

گوش جان میخواهد و بغض گلو

چشم خیس از اشک او در حسرت

یک دریچه رو به سوی آرزو

سهم او گم شد در این غوغای پیر

در میان آهن و دود غبار

دست او بر دامن هر عابری

میکند هر دیده ای را شرمسار

دخترک با آن نگاه پرغمش

خیره بر لبهای خندان شماست

در کفـش یک سکه سرد و سیاه

سهم او در سفره نان شماست

برگهء فالی به دستش داده اند

در دلش اما هوای خانه است

شاخه ای گل میفروشد ای دریغ!

با تمناها غرورش را شکست

در عبور از کوچه های بی کسی

کودکی هایش همه جا مانده اند

در گذار از فصل سرد انتظار

غنچه ها در خاک تنها مانده اند

رویا

 پ ن: وبلاگم یکساله شد...هر چند اگر اولین وبلاگم را داشتم اکنون شش ساله بود....